Produkty

G-code 

Biodrukarka 3D jest maszyną sterowaną podobnie jak numeryczne obrabiarki CNC i przemysłowe drukarki 3D. Do ich działania konieczne jest przygotowanie listy komend w maszynowym języku programowania, które w skrócie nazywamy plikiem G-code. Plik G-code powstaje na podstawie modelu 3D przygotowanego w oprogramowaniu do projektowania inżynierskiego. W naszym przypadku plik G-code to program z poleceniami koniecznymi do przeprowadzenia drukowania bionicznej trzustki. Jest to lista około 30 tysięcy instrukcji podzielonych na ruchy dwóch głowic
drukujących i jednej głowicy sieciującej. Pliki wykonawcze G-code do prowadzenia biodruku są testowane i optymalizowanie przez przeprowadzenie serii testów laboratoryjnych z wykorzystaniem dedykowanych biotuszy. Optymalizowane są parametry takie jak: prędkość i ciśnienie druku, kształt ścieżek, kształt i gęstość wypełnienia, kolejność następujących po sobie ruchów, długość sieciowania,
zminimalizowanie ilości błędów druku wywołanymi ruchami jałowymi głowicy.

Biotusze 

W ramach pracy nad stworzeniem bionicznej trzustki opracowano skład i właściwości dwóch  niezależnych biotuszy: biotusz właściwy nazwany biotuszem A, zawierający komórki i wyspy trzustkowe oraz naczyniowy biotusz B, zawierający komórki śródbłonka i fibroblasty, pełniący funkcję tymczasowego podparcia dla naczynia i wypłukiwany bezpośrednio po wydruku całego organu. Biotusz A stanowi hydrożel oparty o dECM zawierający metakrylowaną żelatynę, metakrylowany kwas hialuronowy, glicerol i inne dodatki polepszające jego funkcjonalność. Naczyniowy biotusz B zawiera dECM w formie sonikowanego bądź gotowanego hydrożelu z dodatkiem mikrobiologicznej żelatyny, karboksymetylocelulozy, fibronektyny i innych. Oba biotusze umożliwiają druk z żywym materiałem biologicznym przy zastosowaniu odpowiednich parametrów procesu, takich jak:temperatura, ciśnienie i szybkość dozowania komponentu w celu uzyskania funkcjonalnego prototypu bionicznej trzustki.

Bioreaktor 

Bioreaktor do hodowania narządów jest nowatorskim rozwiązaniem służącym do utrzymywania parametrów życiowych narządów w warunkach normotermii, opracowanym całkowicie przez zespół naukowy Fundacji Badań i Rozwoju Nauki. Jego rolą jest monitorowanie i kontrolowanie parametrów fizykochemicznych układu podczas perfuzji narządu, m.in. glikemii, natlenowania, temperatury, prędkości oraz ciśnienia perfuzyjnego. Zapewnia on również odpowiednie dawkowanie leków i substancji odżywczych. W skład systemu wchodzi aparatura kontrolno-pomiarowa współpracująca z szeregiem układów wykonawczych. Całość sterowana jest przez wbudowane układy cyfrowe, które dodatkowo umożliwiają zdalne monitorowanie oraz kontrolowanie procesu perfuzji w czasie rzeczywistym oraz akwizycję i archiwizację danych procesowych. Docelowo, urządzenie przeznaczone jest do zapewnienia odpowiednich warunków fizjologicznych dla narządów po procesie biodrukowania, jednak dzięki jego elastyczności, bioreaktor może zostać  wykorzystany również do innych zastosowań biomedycznych.